«Λέξεις και εικόνες που αφηγούνται λοξές πραγματικότητες, θραυσμένες καταστάσεις, κόσμους κατακερματισμένους προκειμένου, ακριβώς, οι λέξεις και οι εικόνες να επανασυνδέσουν τα θραύσματα, να μπολιάσουν με λογική το παράλογο, να μας εξοικειώσουν με το ανοίκειο, να μας εξοικειώσουν —όπως κάνει κάθε καλλιτεχνικό εγχείρημα— να δούμε τον κόσμο πίσω από την ενδεδυμένη με κυριακά εμφανή του, να διεισδύσουμε στην εσώτερη ουσία του, και, αφού περιπλανηθούμε στο έξω διάστημα, να γίνουμε, όπως καλούσε ο Alexander Trocchi [1925–1984] «κοσμοναύτες του έσω διαστήματος» [cosmonauts].

Στο διττό σύμπαν της Χλόης και της Βίβιας οι βεβαιότητες διαρρηγνύονται για να ανασυντεθούν παραλλαγμένες πλουτίζοντας τους τρόπους μας να μπαινοβγαίνουμε στη μέρα και στη νύχτα, να ελισσόμαστε ανάμεσα στα φώτα και τις σκιές, να διευρύνουμε το πώς μπροστά μας δεξιωνόμαστε αυτό που είναι. στα μάτια μας και να του προσφέρουμε νέες δυνατότητες και διαστάσεις.»

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης